Hee nog niets zeggen hoor maar ik heb waarschijnlijk een andere baan. Ik moet nog een tweede gesprek krijgen. Maar ik denk wel dat het doorgaat. Huh wat? Wendy weg? Verbijsterde blik in mijn ogen. Zal toch niet waar zijn. Ons creatief supertalent gaat ons verlaten? Hoezo weg? Wat ga je doen dan? Manager Jeugd in de bibliotheek in Den Bosch, van 0 tot en met 13 jaar? Dat zal effe lekker worden. Is ze nou helemaal gek geworden?
Wat is er nou in hemelsnaam leuk in Den Bosch? Toegegeven, Bossche Bollen kunnen een goede reden zijn om van baan te wisselen. Maar die kathedraal Sint Jan heb je na 3 x toch wel gezien en zo apart is die stad nou ook weer niet. De stadsbibliotheek Den Bosch draait volgens de wervende tekst op de website om informatie, educatie, ontspanning, ontmoeting en natuurlijk om literatuur, lezen en cultuur. Pochers zijn het.
Wendy in Den Bosch is net zoiets als Sneeuwwitje aan het strand. Zonder dwergen natuurlijk want die zijn met windkracht acht allang de duinen ingeblazen. En zonder appel dus dat wordt happen in zo’n muffe giftige Bossche Bol. En van die wakker kussende prinsen in Den Bosch moet je het al helemaal niet hebben hoor Wendy. Kleffe verklede fratsepatsers, mislukte Bossche Bollenbakkers, dat zijn het. Dus dat lieflijk wakker kussen kun je wel schudden. Een jarenlange winterslaap in een dampige beslagen kist zal dat worden. Een ongebruikt retourtje naar de hemel. Den Bosch tsss. Wendy tsss.
Wie weet daar nou dat ons Wendy als jeugdbibliothecaris met de zware boekenkist achter op het fietsje gebonden de scholen in Moerdijk afging? Flying Wendy werd ze ook wel genoemd. Iedereen in de buurt kende haar naam. Oh kijk daar gaat Flying Wendy met haar kinderboeken achterop. Haar krullen vrolijk wapperend in de wind. En wie weet in Den Bosch nou dat ons Wendy heel goed kan toneelspelen? Kan regisseren. Kan schrijven. En dat ze als schoonmaakster eenmaal opgetuigd Mien Dobbelsteen op een slap bleek vaatdoekje laat lijken. Dat ze soms vleugeltjes draagt zoals engeltjes dat ook doen. Dat ze inmiddels heel wat malle pakken gedragen heeft. Een kei is met bolhoedjes. En dat ze heeeeel goed kan presenteren. Hoe doe je dat toch Wendy? Nou ….vooral ….rustig ….blijven …praten….en… je ….stem…. laag ….houden.
Er is echter 1 ding dat Wendy niet kan en dat is afscheid nemen. Dus ik stel voor om vandaag helemaal geen afscheid te nemen maar een omgangsregeling te treffen met ons Wendy. Een weekend in de 14 dagen komt ze gewoon bij een van ons wonen. Kan ze een beetje bijtrekken van dat opgeklopte Bossche blufgedoe. Den Bosch…. tsss.
zaterdag 27 maart 2010
zondag 24 januari 2010
23 dingen
Ik ga lekker leren twitteren. Ik deponeer de opmerking luchtig aan tafel tijdens het eten en kijk uitdagend naar mijn pubertweeling van bijna 18 jaar oud. Mijn dochter kijkt mij verbijsterd aan. Jij? Vraagt mijn dochter. Ja ik. Ik mag een cursus doen van mijn werk, allerlei onderdelen van web 2.0. Wel eens van gehoord? De hoofden schudden gelijkertijd van nee. Mam ik wil niet beledigend zijn hoor maar ben jij daar niet wat te oud voor? vraagt mijn zoon. Met vooruitziende blik ziet hij zijn vaste plek achter de computer in gevaar komen. Te oud tsss. En ik ga ook leren om foto’s te bewerken en alles over Picasa en Flickr. De ogen van mijn kinderen worden almaar groter. Moeder praat nu wel heel erg raar. Hebben jullie wel eens van het programma Delicious gehoord? Nee? goh. Kan ik jullie straks allemaal uitleggen. Mijn gevoel van triomf groeit met de minuut.
Waar heb je dat allemaal voor nodig dan, vraagt mijn dochter op voorzichtige toon. Wat ze eigenlijk wil zeggen is: jij bent toch al stokoud, zo goed als afgeschreven en alles wat jij nu nog leert voor die paar jaar is zonde van de tijd en weggegooid geld. Nou, gewoon voor de algemene ontwikkeling. Een bibliotheek is een kenniscentrum en het is belangrijk dat medewerkers digitaal goed op de hoogte blijven van wat er allemaal zo op computergebied te doen is. Want dat kunnen we vervolgens dan weer uitleggen aan onwetende kinderen zoals jullie. Ik speelde met vuur maar kon mezelf niet bedwingen. De opmerking trof doel. Denk jij nou echt dat jij ons wat kunt leren op computer gebied, vraagt mijn zoon met een spottende glimlach op zijn lippen.
Ik doe net of ik de opmerking niet gehoord heb. De cursus heet trouwens 23 dingen. Maarre by the way, heb jij eigenlijk een weblog? (Nee die heeft ie niet en dat weet ik natuurlijk wel maar ik wil hem graag even nee horen zeggen). Met lichte tegenzin schudt hij zijn hoofd. Hmm. Misschien kan ik je straks dan toch iets leren op computer gebied.
Inmiddels zijn we al weer een paar maanden verder. Af en toe werpt mijn zoon een nieuwsgierige blik op mijn weblog. Dat hij zelf geregeld onderwerp van gesprek is in de columns vindt hij wat minder grappig, maar het oordeel is toch vooral positief. Goh die moeder. Wie had dat gedacht, zelfs filmpjes van You Tube zet ze op haar weblog. Het moet niet gekker worden. En dat op haar leeftijd.
Zullen we straks samen gaan twitteren opper ik met een stralende glimlach, trots op mijn pas verworven kennis. Ik overspeelde ter plekke mijn hand. De blik in zijn ogen spreekt boekdelen. Moeders kunnen soms zo overdrijven.
Waar heb je dat allemaal voor nodig dan, vraagt mijn dochter op voorzichtige toon. Wat ze eigenlijk wil zeggen is: jij bent toch al stokoud, zo goed als afgeschreven en alles wat jij nu nog leert voor die paar jaar is zonde van de tijd en weggegooid geld. Nou, gewoon voor de algemene ontwikkeling. Een bibliotheek is een kenniscentrum en het is belangrijk dat medewerkers digitaal goed op de hoogte blijven van wat er allemaal zo op computergebied te doen is. Want dat kunnen we vervolgens dan weer uitleggen aan onwetende kinderen zoals jullie. Ik speelde met vuur maar kon mezelf niet bedwingen. De opmerking trof doel. Denk jij nou echt dat jij ons wat kunt leren op computer gebied, vraagt mijn zoon met een spottende glimlach op zijn lippen.
Ik doe net of ik de opmerking niet gehoord heb. De cursus heet trouwens 23 dingen. Maarre by the way, heb jij eigenlijk een weblog? (Nee die heeft ie niet en dat weet ik natuurlijk wel maar ik wil hem graag even nee horen zeggen). Met lichte tegenzin schudt hij zijn hoofd. Hmm. Misschien kan ik je straks dan toch iets leren op computer gebied.
Inmiddels zijn we al weer een paar maanden verder. Af en toe werpt mijn zoon een nieuwsgierige blik op mijn weblog. Dat hij zelf geregeld onderwerp van gesprek is in de columns vindt hij wat minder grappig, maar het oordeel is toch vooral positief. Goh die moeder. Wie had dat gedacht, zelfs filmpjes van You Tube zet ze op haar weblog. Het moet niet gekker worden. En dat op haar leeftijd.
Zullen we straks samen gaan twitteren opper ik met een stralende glimlach, trots op mijn pas verworven kennis. Ik overspeelde ter plekke mijn hand. De blik in zijn ogen spreekt boekdelen. Moeders kunnen soms zo overdrijven.
zondag 10 januari 2010
DATEN
Dagen ben ik al bezig. Met poetsen. De keuken, de kamer, de wc, de slaapkamer, vooral de slaapkamer, onder het bed en achter de kastjes. En zelfs, ja zelfs de richeltjes van de plinten. Kritische blik over de lingerielade, maar paar nieuwe setjes aanschaffen. Bed verschonen, niet dat ie gelijk blijft slapen natuurlijk. Dichtbundel van Kopland komt bovenop het stapeltje boeken naast het bed. Lees jij Kopland?? Goh. Tja. Ach.. Deur van de kamers van de kinderen gaan op slot, de ongelooflijke baggerbende zou mijn slonzige aard alsnog verraden. Oh lieve help wat moet ik aan vanavond? Zie mezelf in gedachten intiem schuifelen met date. Rok…Fout. Toch maar een broek. Nieuwe bh schuurt onder de oksels, blik op de klok, opschieten..over een kwartiertje is ie er al. Deurbel gaat.
Date aan de deur met in zijn hand een doos tompouces, refererend aan mijn zelfgeschreven lied over een tompouce. Hoe attent. Treed binnen, joviaal gebaar. Eettafel of gelijk op de bank. Eettafel. Biertje?? Neem zelf een grote bel met wijn, van loslopende mannen in mijn huis word ik zenuwachtig. Ondertussen malen de gedachten door. Overal geschoren? Bakje in de wc leeg? Tenaladies veilig opgeborgen? Als de hond nu maar niet smerig gaat lopen ruften.
Babbel, babbel over van alles. We luisteren gemoedelijk naar de top tien van Hollandse liedjes op de radio. Alles onder controle, nog geen onvertogen woord, boer of windje gelaten. Date neemt nog een biertje, een glaasje wijn en nog eentje en ik tetter jolig mee. Middernacht. Tijd voor het laatste rondje met de hond en voor ik het weet loop ik hand in hand met date. 100 meter verder volgt de eerste zoen. Zes uur in de morgen en drie flessen wijn verder (ik hou het vanavond echt bij twee glaasjes) gaan we richting slaapkamer. Luid gesnurk naast me. Date ligt op zijn rug in het midden van MIJN bed, MIJN bed goddomme, het is MIJN bed. Porren lijkt zinloos. Ik sta op en loop naar de keuken voor een kop koffie. Vluchtige blik in de spiegel. IIIIIEEEEKKK…rode ogen…ontvelde kin…beurse lippen. Van de schrik neem ik een tompouce als ontbijt. Hoop maar dat date nog even doorslaapt
Date aan de deur met in zijn hand een doos tompouces, refererend aan mijn zelfgeschreven lied over een tompouce. Hoe attent. Treed binnen, joviaal gebaar. Eettafel of gelijk op de bank. Eettafel. Biertje?? Neem zelf een grote bel met wijn, van loslopende mannen in mijn huis word ik zenuwachtig. Ondertussen malen de gedachten door. Overal geschoren? Bakje in de wc leeg? Tenaladies veilig opgeborgen? Als de hond nu maar niet smerig gaat lopen ruften.
Babbel, babbel over van alles. We luisteren gemoedelijk naar de top tien van Hollandse liedjes op de radio. Alles onder controle, nog geen onvertogen woord, boer of windje gelaten. Date neemt nog een biertje, een glaasje wijn en nog eentje en ik tetter jolig mee. Middernacht. Tijd voor het laatste rondje met de hond en voor ik het weet loop ik hand in hand met date. 100 meter verder volgt de eerste zoen. Zes uur in de morgen en drie flessen wijn verder (ik hou het vanavond echt bij twee glaasjes) gaan we richting slaapkamer. Luid gesnurk naast me. Date ligt op zijn rug in het midden van MIJN bed, MIJN bed goddomme, het is MIJN bed. Porren lijkt zinloos. Ik sta op en loop naar de keuken voor een kop koffie. Vluchtige blik in de spiegel. IIIIIEEEEKKK…rode ogen…ontvelde kin…beurse lippen. Van de schrik neem ik een tompouce als ontbijt. Hoop maar dat date nog even doorslaapt
besteltoontje
Besteltoontje
Ik zit met mijn oudste dochter op een terras. We willen tapas eten. De serveerster vraagt wat we willen drinken. Ik bestel een roseetje en een mixdrankje voor mijn oudste. Die vindt het wel wat, samen met moeder aan de drank. Dochterlief blikt haar hoofd ineens opzij. Weet je Mam, als jij tegen mij praat heb je een andere stem dan als je tegen die serveerster praat. Huh? Geloof er niets van. Om haar ongelijk onmiddellijk te bewijzen zeg ik even hardop op mijn eigen toon tegen de denkbeeldige serveerster: Ik wil graag een roseetje bestellen. Verdomd ze heeft gelijk, het is een andere toon. Een besteltoon. Afstandelijker. Dochterlief lacht minzaam. Zie je wel?? Hmm. Ik wacht tot de serveerster weer bij onze tafel staat en bedank haar hardop, zeer bewust als mezelf zijnde. Helaas, de poging mislukt. Het besteltoontje zat er weer onmiskenbaar in. Hoorde het nu zelf ook. Ik stel dochterlief voor dat we de rollen omdraaien. Hoe klinkt haar stem als ze iets bestelt?? Doet zij het ook?? De serveerster komt eraan en vol verwachting luister ik naar de aanwezigheid van een besteltoontje. Ze trekt een serieus gezicht en ik zie hoe ze geconcentreerd haar lippen een beetje tuit. Wij willen graag nog iets bestellen. Haha. Zie je wel. Zij ook. De meligheid slaat toe. Zo moeilijk moet het toch niet zijn, iets bestellen op een toon zoals je tegen vrienden praat. We gaan het ter plekke oefenen. De serveerster komt om onze bestelling op te nemen en ik ga gelijk anders in mijn stoel zitten. Ik bestel zeer bewust op hele ‘gewone’ toon mijn hoofdgerecht. Het klinkt al anders, maar helemaal gewoon is het nog niet. Na vier roseetjes heb ik dan eindelijk de juiste toon gevonden. Volledig naturel bestel ik voor de verandering maar eens een glaasje water. Missie geslaagd. Vol leedvermaak hoor ik de andere gasten hun bestelling doorgeven. Op besteltoon natuurlijk. Stakkerds
Ik zit met mijn oudste dochter op een terras. We willen tapas eten. De serveerster vraagt wat we willen drinken. Ik bestel een roseetje en een mixdrankje voor mijn oudste. Die vindt het wel wat, samen met moeder aan de drank. Dochterlief blikt haar hoofd ineens opzij. Weet je Mam, als jij tegen mij praat heb je een andere stem dan als je tegen die serveerster praat. Huh? Geloof er niets van. Om haar ongelijk onmiddellijk te bewijzen zeg ik even hardop op mijn eigen toon tegen de denkbeeldige serveerster: Ik wil graag een roseetje bestellen. Verdomd ze heeft gelijk, het is een andere toon. Een besteltoon. Afstandelijker. Dochterlief lacht minzaam. Zie je wel?? Hmm. Ik wacht tot de serveerster weer bij onze tafel staat en bedank haar hardop, zeer bewust als mezelf zijnde. Helaas, de poging mislukt. Het besteltoontje zat er weer onmiskenbaar in. Hoorde het nu zelf ook. Ik stel dochterlief voor dat we de rollen omdraaien. Hoe klinkt haar stem als ze iets bestelt?? Doet zij het ook?? De serveerster komt eraan en vol verwachting luister ik naar de aanwezigheid van een besteltoontje. Ze trekt een serieus gezicht en ik zie hoe ze geconcentreerd haar lippen een beetje tuit. Wij willen graag nog iets bestellen. Haha. Zie je wel. Zij ook. De meligheid slaat toe. Zo moeilijk moet het toch niet zijn, iets bestellen op een toon zoals je tegen vrienden praat. We gaan het ter plekke oefenen. De serveerster komt om onze bestelling op te nemen en ik ga gelijk anders in mijn stoel zitten. Ik bestel zeer bewust op hele ‘gewone’ toon mijn hoofdgerecht. Het klinkt al anders, maar helemaal gewoon is het nog niet. Na vier roseetjes heb ik dan eindelijk de juiste toon gevonden. Volledig naturel bestel ik voor de verandering maar eens een glaasje water. Missie geslaagd. Vol leedvermaak hoor ik de andere gasten hun bestelling doorgeven. Op besteltoon natuurlijk. Stakkerds
maandag 30 november 2009
Serieuze domheid
Serieuze domheid
Er zijn momenten van sufheid en er zijn momenten van supersufheid. Je afwasmiddel in de koelkast zetten of je afwasborstel terugvinden in het kruidenkastje. Het overkomt ons allemaal wel eens. Ik weet toch zeker dat ik dat boekje heb teruggelegd op het bureau, maar uiteindelijk komt het tevoorschijn onder een stapel jassen in de gang. Je gaat voor een pak zout naar de supermarkt en je komt met van alles thuis, behalve met zout. Knoop in je zakdoek, niet vergeten zus bellen over uitslag. Waarom zit er nou een knoop in mijn zakdoek?? Sleutels kwijt. Wie heeft er aan mijn sleutels gezet. Verbaasde blik van huisgenoten. Wat moeten wij nou met jouw sleutels. Ik weet zeker dat ik ze hier op tafel heb gelegd. Op deze plek. Hierrrrr lagen ze. Ongeduldig trommelende vingers naar een lege plek op de tafel. Strenge blik. Heel het gezin gaat driftig op zoek naar sleutels waarna ze gewoon uit mijn jaszak tevoorschijn komen. Zolang het geen ernstige gevolgen heeft kan die versuffing weinig kwaad volgens mij. Soms wordt het echter extreem suf. Je autosleutels met centrale vergrendeling in alle ernst op je voordeur richten, dat mag je verontrustend suf noemen. Of als het hele postkantoor op zijn kop wordt gezet omdat het pinapparaat buiten jouw pasje heeft ingeslikt. Hoezo weet ik dat wel zeker? Tsss.. wat een vraag. Natuurlijk weet ik dat zeker. Het voltallig personeel in rep en roer, wachtende mensen met een zuur gezicht in een lange rij. Tot ik mijn portemonnee openmaak en de betreffende pinpas onschuldig in zijn vertrouwde vakje zie zitten. Twintig paar vuurspugende ogen op me gericht. Slik. Net zat ie er nog niet. Echt waar.
Ik twijfel of het ooit overgaat. Ik vrees het ergste.
Benzine getankt bij het benzinestation en ik reken af met mijn pinpas. Foute pincode zegt het apparaatje, wat nou foute pincode? Nog maar een keertje. Foute pincode. Gohsamme is dat apparaat debiel of zo?? Ik typ de nummers nu uiterst geconcentreerd in. Zal toch sodeju mijn eigen pincode wel weten. Foute pincode. Pas geblokkeerd. Het was de pinpas van mijn jongste dochter. Ik overweeg een therapie tegen serieuze domheid.
Er zijn momenten van sufheid en er zijn momenten van supersufheid. Je afwasmiddel in de koelkast zetten of je afwasborstel terugvinden in het kruidenkastje. Het overkomt ons allemaal wel eens. Ik weet toch zeker dat ik dat boekje heb teruggelegd op het bureau, maar uiteindelijk komt het tevoorschijn onder een stapel jassen in de gang. Je gaat voor een pak zout naar de supermarkt en je komt met van alles thuis, behalve met zout. Knoop in je zakdoek, niet vergeten zus bellen over uitslag. Waarom zit er nou een knoop in mijn zakdoek?? Sleutels kwijt. Wie heeft er aan mijn sleutels gezet. Verbaasde blik van huisgenoten. Wat moeten wij nou met jouw sleutels. Ik weet zeker dat ik ze hier op tafel heb gelegd. Op deze plek. Hierrrrr lagen ze. Ongeduldig trommelende vingers naar een lege plek op de tafel. Strenge blik. Heel het gezin gaat driftig op zoek naar sleutels waarna ze gewoon uit mijn jaszak tevoorschijn komen. Zolang het geen ernstige gevolgen heeft kan die versuffing weinig kwaad volgens mij. Soms wordt het echter extreem suf. Je autosleutels met centrale vergrendeling in alle ernst op je voordeur richten, dat mag je verontrustend suf noemen. Of als het hele postkantoor op zijn kop wordt gezet omdat het pinapparaat buiten jouw pasje heeft ingeslikt. Hoezo weet ik dat wel zeker? Tsss.. wat een vraag. Natuurlijk weet ik dat zeker. Het voltallig personeel in rep en roer, wachtende mensen met een zuur gezicht in een lange rij. Tot ik mijn portemonnee openmaak en de betreffende pinpas onschuldig in zijn vertrouwde vakje zie zitten. Twintig paar vuurspugende ogen op me gericht. Slik. Net zat ie er nog niet. Echt waar.
Ik twijfel of het ooit overgaat. Ik vrees het ergste.
Benzine getankt bij het benzinestation en ik reken af met mijn pinpas. Foute pincode zegt het apparaatje, wat nou foute pincode? Nog maar een keertje. Foute pincode. Gohsamme is dat apparaat debiel of zo?? Ik typ de nummers nu uiterst geconcentreerd in. Zal toch sodeju mijn eigen pincode wel weten. Foute pincode. Pas geblokkeerd. Het was de pinpas van mijn jongste dochter. Ik overweeg een therapie tegen serieuze domheid.
De koffie is klaar
Mijn blik valt op het witte bordje pal voor het raam van het café-restaurant in Oudenbosch waar ik net met mijn auto voorbij rijd. Op dat witte (nou ja witte, hij was vast ooit wit geweest) bordje stond met zwarte letters de tekst: de koffie is klaar. En terwijl ik verder rijd bedenk ik me dat ik dat eigenlijk een hele merkwaardige tekst vind. Hoezo de koffie is klaar? Hij kan toch niet 24 uur per dag klaarstaan? Dezelfde koffie hè. Café noir. Zou wel heel toevallig zijn als ie net vers gezet is als ik binnenkom. Dus dat wordt geheid oud slootwater. Of zouden ze het om het uur vers zetten? Misschien is het wel koffie uit een espressoapparaat maar dan zou het flauw zijn om te zeggen dat ie al klaar is terwijl ie nog gezet moet worden. De koffie is zo klaar, had er dan moeten staan. Je vraagt je af wie dat nou op zo’n bordje zet. Met plakletters ook nog, dus niet zomaar spontaan opgeschreven. Wat moet hij of zij in hemelsnaam gedacht hebben? Als ik dit bordje ophang en de mensen lezen dat de koffie klaar is nou dan gaan ze natuurlijk direct vol op de rem, met piepende banden de parkeerplaats op en snel naar binnen voor een kop koffie. Doe mij maar een volle bak.
Zou het ook met iets anders werken? De soep is klaar. Hmm, het zou gek zijn als die niet klaar zou zijn, halfafgemaakte kippensoep op je bord klinkt niet echt opwekkend. Beetje overbodige tekst dus. De thee is klaar, mwah die kan al helemaal niet. Het zinnetje begint me ineens mateloos te irriteren. Wie wil de koffie nou al klaar hebben terwijl je nog niet eens binnen bent? Er is maar één conclusie mogelijk. Het is gewoon een super stom bordje. Onlangs reed ik weer langs het betreffende café-restaurant en zag het troosteloze bordje nog steeds op dezelfde plek hangen voor het raam. Denk dat ik binnenkort maar eens binnenstap. Vind het anders zo zielig.
Zou het ook met iets anders werken? De soep is klaar. Hmm, het zou gek zijn als die niet klaar zou zijn, halfafgemaakte kippensoep op je bord klinkt niet echt opwekkend. Beetje overbodige tekst dus. De thee is klaar, mwah die kan al helemaal niet. Het zinnetje begint me ineens mateloos te irriteren. Wie wil de koffie nou al klaar hebben terwijl je nog niet eens binnen bent? Er is maar één conclusie mogelijk. Het is gewoon een super stom bordje. Onlangs reed ik weer langs het betreffende café-restaurant en zag het troosteloze bordje nog steeds op dezelfde plek hangen voor het raam. Denk dat ik binnenkort maar eens binnenstap. Vind het anders zo zielig.
vrijdag 20 november 2009
Opdracht 21
Ik heb wat rondgekeken op Worldcat en op de OBAsite, ik zie wel mogelijkheden voor VANnU omdat het een mooie samenwerking zou kunnen opleveren. Ook op het culturele veld en ik zie ook veel informatiemogelijkheden bijvoorbeeld op het gebied van zorg. Het zou prachtig zijn als bijvoorbeeld ouderen terecht kunnen op een algemene site waarbij ze met alle uiteenlopende vragen terecht kunnen. Nu versnippert er toch vaak veel informatie door de veelheid van instanties.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
